Drona... przed rozpoczęciem seansu rozpoczęłam filozoficzne rozmyślania na temat subiektywnej oceny filmu. Zazwyczaj włączając film nie wiem o nim nic - ani kto gra, ani jaki to gatunek, ani jak został oceniony dzięki czemu (przynajmniej tak mi się wydaje) jestem bardziej obiektywna przy pisaniu notki. Oczywiście pomijając tytuły o których nie da się nie słyszeć, tak jak o Dronie. Tu moja wiedza była dość szeroka - wiedziałam, że film kreowano na megahit, a okazał się klapą. Nie wnikałam bardziej dlaczego. Usiadłam z myślą "a może nie będzie tak źle, gra Abhi a ja lubię fantasy".

I faktycznie. Początek całkiem ciekawy - opowieść o tajemniczych mocach ukrytych we wszechświecie. Potem trafiamy na Ziemię, okazuje się, że bohaterem jest sierota, przygarnięty przez pewną rodzinę, w której za przyjaciela uznać może jedynie swojego "tatę" i niebieskie płatki róży. Wygląda sympatycznie, pachnie tajemnicą. Chwilę później przenosimy się w przyszłość. Jeszcze nie jest tak źle. Chłopak, Adi, jest traktowany jak darmowy sługa przez swoją macochę i jej syna. Ojciec już od kilku lat nie żyje. Adi marzy o szczęściu, o domu. Wokół niego jest jednak wielu przyjaznych ludzi, mieszkających w sąsiedztwie. Rekompensują mu samotność i smutki.

Ale sytuacja ta trwać nie może w nieskończoność. Tajemnicza przeszłość Drony da o sobie znać. Demon szukający nieśmiertelności wie, że drogę do niej wskazać może jedynie Drona - potomek z rodu strzegącego skarbu. Ale ostatni Drona zginął... Jak więc dotrzeć do skarbu?  Riz Raizada, bo tak demon się nazywa, podróżuje po świecie pracując jako magik. Na jeden z jego występów przychodzi Abi. Riz rozpoznaje w nim Dronę, rozpoczyna się pościg...

Właściwie do tego momentu jest fajnie. Jedynie do Riza Raizady mogę się przyczepić - postać, chociaż czasem przerażająca, wydaje mi się zbyt sztuczna. Ale nie mam zastrzeżeń co do aktora, a raczej co do jego otoczenia. Scena z klonem była dziwna, z jednej strony budziła grozę a z drugiej - zbyt sztuczna, komiczna, groteskowa. Wobec kreacji demona pozostanę ambiwalentna przez cały film, nie mogąc mu odmówić pewnej grozy jaką wokół siebie rozsiewał. I tego piekielnego uśmiechu, odrobiny szaleństwa.

Mój niepokój zaczął się przy scenie w której tłum widzów przedostaje się przez barierki i biegnie w stronę swojego idola. To było przesadzone.  A potem jeszcze siostra Anna (rules swoją drogą ^^ ) i ucieczka przed kolesiami w żółtych kombinezonach. A potem Priyanka w żółtym samochodzie. Kostium miała co prawda fajny, ta dziwna broń także była ciekawa, ale potem... piosenka i taniec z kubłami? Schodki zjeżdżające z góry? NAZGULE??? Niby detale, a jednak irytowały. Pościg całkiem fajny, za to scena z bramą mnie dobiła. Potem przenosimy się do Indii, do pałacu, w miejsce, w którym czas się zatrzymał. Na chwilę zapomniałam o wszystkich wkurzających elementach. Opowieść królowej Jayanti wciągnęła mnie, ale tylko na kilka minut. A dalej... dalej nie będę się już za bardzo rozpisywać. Gra aktorska na minus, fabuła i pomysł na plus, efekty specjalne - o dziwo na plus, w Dronie nie były aż tak pretensjonalne jak w innych filmach bolly, scenografia - tu mam dylemat. Wykonane profesjonalnie, ale ten kto projektował miasto tajemnic trochę przesadził. Poza miastem: urokliwa pustynia, stary zamek, stare spokojne miasteczko jeszcze na początku filmu (kręcono w Pradze) - wszystko w miarę dobrze, ale tak przejaskrawić tamto miejsce... Mówiąc już o mieście warto ponarzekać na Gopiego i jego strój (ten mały człowieczek) oraz na strażnika drzwi - ni to gladiator i no predator :P Może zamiast pisać, pokażę kilka ciekawostek:

Podsumowując - diabeł tkwi w szczegółach. Legenda całkiem zgrabna, ale realizacja nie. Ściąganie z wzorców, przesada i brak powiązań między niektórymi scenami (są w pałacu, nagle są w mieście, kilka sekund potem szukają konia) sprawiły, że film nie kleił się i okazał klapą. Pochwalić jednak muszę twórców za pietyzm, staranne operowanie światłem, ładne zdjęcia i kolory (chociaż nie zawsze dobierali je odpowiednio do sytuacji, albo wizja projektanta nie do końca jest zgodna z moją).

Doszłam jeszcze do jednego wniosku - postać grana przez Abhisheka została źle wykreowana. Wydaje mi się, że nie chciano zrobić z niego superherosa, który niczego się nie boi (a, bał się wody) ale zwykłego człowieka, który nagle musiał stać się superbohaterem a do końca nie umiał, nie wiedział jak i, szczerze mówiąc, nie chciał. Nie udało im się pokazać tej przemiany, tego jak Abi zmienia się w Dronę, jak wkracza w nowe życie. Może także przez to film wydawał się niesamowicie płytki.

Ogółem - tylko dla wytrwałych. Albo dla fanów drewna, bo Pryianka zdaje się w tym filmie wracać do swojego przezwiska i przy okazji wciąga za sobą Abhiego.

Ranbeer jest człowiekiem sukcesu, chociaż człowiekiem samotnym. Pewnego wieczora popełnia największy błąd swego życia - przyczynia się wypadku samochodowego w którym giną państwo Walie. Sąd wydaje precedensowy wyrok - Ranbeer zostaje prawnym opiekunem dzieci państwa Walie. Czwórka wprowadza się do nowego mieszkania z jednym celem - uprzykrzyć życie zabójcy rodziców. Ranbeer ma trudne zadanie a jego narzeczona, Malaika, nie wydaje się być najodpowiedniejszą pomocnicą. Na szczęście na świecie działają dobre moce. Na Ziemię zesłany zostaje anioł, który ma scalić rodzinę. Geeta, bo tak aniołek ma na imię, wprowadza się do domu jako niania. Błyskawicznie zjednuje sobie dzieci, ale czy uda się sprawić, aby polubiły swojego opiekuna? Zobaczycie w filmie ;)

TPTM jest uroczą komedyjką familijną. Fabuła jest stosunkowo prosta, historia  opowiedziana w sposób lekki i przyjemny. Właściwie nie mam wiele do pisania - gra aktorska dobra, dzieciaki spisały się znakomicie. Ameesha Patel także fajnie wypadła. Geeta jej nie lubiła, dzieci jej nie lubiły, ja też nie. Taki był cel wykreowania postaci no i się udało. Film kolorowy z pasującą do niego, radosną muzyką (chociaż w wypadku niektórych piosenek wolałabym nie znać tłumaczeń).